„Dziewczyna z sierocińca” Joanna Parasiewicz

Ernestine August, mała Niemka, trafia w czasie wojny do polskiego sierocińca, prowadzonego przez zakonnice. Życie tu jest ciągłą walką o przetrwanie, a dziewczynka z racji pochodzenia ma gorzej od innych, jest sierotą, Niemką. Starsze dzieci terroryzują młodsze, siostry zakonne próbują sobie poradzić zaprowadzając rygor niczym w wojsku.

Po wojnie dziewczyna dostaje szanse na nowe życie. Zostaje adoptowana przez polską lekarkę, Wandę. Dostaje nawet nowe imię Nina. Przeprowadzka do Warszawy jest jak najpiękniejszy sen, w który ciężko uwierzyć.  Rozdziały przedstawiające historię niemieckiej sieroty przeplatają się z rozdziałami o drugim bohaterze powieści, Eryku.

Eryka poznajemy, jako chłopca zakochanego w dużo starszej dziewczynie, Alinie. Jego ojciec ukrywał dziewczynę w szopie przed wojskiem niemieckim. Pewnego dnia ojciec i kobieta zostają spaleni. Chłopiec dorasta, zdaje na medycynę i zostaje jednym z najlepszych  studentów. Następnie znakomitym lekarzem, chirurgiem skrywającym swoje prawdziwe oblicze.

Losy Niny i Eryka w końcu splatają się, gdy umiera Jej matka adopcyjna. Opiekę nad dziewczynką przejmuje ojczym- Eryk. Dziewczyna przypomina mu kobietę, w której się zakochał, jako chłopiec.  Eryk zaczyna obsesyjnie myśleć o Ninie. Mroczna historia z dzieciństwa odżywa na nowo z jeszcze większą siła. Dla Niny szczęśliwe lata kończą się bezpowrotnie, a zaczyna się koszmar z udziałem obsesyjnego ojczyma. Od tej pory kobieta żyje, jak w klatce.

„Dziewczyna z Sierocińca” to powieść  o samotności, wyobcowaniu, obsesji, która potrafi zawładnąć człowiekiem, a także o walce o lepsze jutro.  Książka bardzo emocjonalna, napisana w piękny sposób. Polecamy.